Το συμβόλαιο της Elbit Systems ύψους δυόμισι δισ. προκαλεί ερωτήματα για το ποια χώρα βρίσκεται πίσω από την τεράστια παραγγελία και αν η Ελλάδα είναι μέσα στο κάδρο.
Η ανακοίνωση της Elbit Systems για συμφωνία ύψους δυόμισι δισ. δολαρίων με απροσδιόριστο πελάτη άνοιξε νέο κύκλο συζητήσεων στους αναλυτές άμυνας. Το μέγεθος του προγράμματος και η διάρκεια των οκτώ ετών δείχνουν ότι δεν πρόκειται για μια απλή προμήθεια αλλά για μια συνολική αναβάθμιση ικανοτήτων που αγγίζει δικτυοκεντρικές επιχειρήσεις, αισθητήρες και νέες πλατφόρμες. Αυτή η διαμόρφωση οδηγεί μοιραία στο ερώτημα αν η Ελλάδα θα μπορούσε να βρίσκεται ανάμεσα στις χώρες που διεκδικούν μια τόσο μεγάλη συμφωνία.
Η Αθήνα έχει χτίσει τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα στενούς δεσμούς με το Ισραήλ. Συστήματα όπως τα Spike NLOS, τα Rampage και τα UAV Hermes έχουν μπει ήδη στο ελληνικό οπλοστάσιο ενώ το Διεθνές Κέντρο Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες κοινές επενδύσεις. Παράλληλα το υπουργείο Άμυνας προωθεί σχέδια εκσυγχρονισμού για τις ξηρές δυνάμεις και για ένα νέο πλέγμα επιτήρησης συνόρων που θα συνδέεται με κέντρα διοίκησης σε πραγματικό χρόνο.
Παρά τις ενδείξεις υπάρχουν στοιχεία που κρατούν την Ελλάδα εκτός της πρώτης γραμμής των πιθανών υποψηφίων. Το τεράστιο κόστος απαιτεί ισχυρό πολιτικό υπόβαθρο και δημοσιονομικό χώρο που αυτή την περίοδο δεν έχει φανεί στις δημόσιες συζητήσεις. Επίσης δεν υπάρχει η παραμικρή επίσημη ή ανεπίσημη ένδειξη από το ΚΥΣΕΑ ότι συζητείται πρόγραμμα τέτοιας κλίμακας.
Η πιθανότητα παραμένει υπαρκτή λόγω της στενής συνεργασίας με το Ισραήλ αλλά για την ώρα πιο λογικοί υποψήφιοι θεωρούνται η Ινδία χώρες του Κόλπου και επιλεγμένοι ευρωπαίοι σύμμαχοι.