Τώρα (!) που η Ευρώπη αντιλαμβάνεται ότι απειλές πολέμου υπάρχουν και ανάμεσα σε συμμάχους στο ΝΑΤΟ, είναι ευκαιρία για την Ελλάδα των ατελείωτων αμυντικών δαπανών. Όσο για το δίλλημα ΕΕ – ΗΠΑ μπορεί να βγάλει και τους δύο δυσαρεστημένους
Η… πτωχή πλην τίμια Ελλάς από το 1974 μέχρι σήμερα έχει διαθέσει για τις αμυντικές της δαπάνες πάνω από 250 δισ. ευρώ. Τα τελευταία 50 χρόνια το ποσοστό του ΑΕΠ που διαθέτει η χώρα μας για εξοπλισμούς και τα σχετικά είναι σταθερά πάνω από το 2%, που προβλέπει η συνθήκη του ΝΑΤΟ για τους συμμάχους, ενώ με αυτή την επίδοση κατατάσσεται στις κορυφαίες χώρες της Βορειοατλαντικής Sυμμαχίας και σίγουρα στην πρώτη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πραγματική εξ Ανατολών απειλή αναγκάζει την Ελλάδα να βάλει «βαθιά το χέρι στην τσέπη», κάτι που συνετέλεσε στο να οδηγηθούμε γρηγορότερα στην πτώχευση του 2010, το ΔΝΤ και τα Μνημόνια.
Με αυτά τα δεδομένα η δήλωση του… έκπληκτου στρατηγού Σόρεν Άντερσεν, διοικητή των ενόπλων δυνάμεων της Δανίας στην Αρκτική, ότι δεν μπορεί να φανταστεί «μια χώρα του ΝΑΤΟ να επιτίθεται σε άλλη σύμμαχο» είναι εξοργιστική. Δείχνει παντελή άγνοια για το τι συμβαίνει στην Ευρώπη από έναν άνθρωπο που πληρώνεται καλά ακριβώς για να γνωρίζει. Επιπλέον αποτελεί ισχυρότατη ένδειξη για τη γενικότερη μεταπολεμική αντίληψη και νοοτροπία στην Ευρώπη ότι με τον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά και μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η πολεμική ένταση είναι, πλέον, κάτι μακρινό για τον πολιτισμένο κόσμο μιας ηπείρου, που (υποτίθεται ότι) έχει πάρει το μάθημα του.
Η ειρωνεία της υπόθεσης έγκειται ακόμη στο ότι στην Ελλάδα συζητώντας για τις οικονομικές, κοινωνικές και ψυχολογικές προσαρμογές που είναι αναγκασμένη να κάνει η ελληνική κοινωνία, επειδή βρίσκεται στο συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο και συνορεύει με την Τουρκία, ακούγεται η άποψη ότι «δυστυχώς δεν είμαστε Δανία και δεν συνορεύουμε με άλλες ειρηνικές χώρες της Σκανδιναβίας. Κι έρχεται τώρα ο… σύμμαχος Τραμπ να δείξει στους Δανούς και τους υπόλοιπους της περιοχής ότι το νόμισμα της γειτνίασης έχει κι άλλη όψη, σκοτεινή και επικίνδυνη, την οποία οι ίδιοι αγνοούσαν ή παρέβλεπαν.
Η εισβολή και κατοχή του 37% της Κύπρου από το 1974, το casus belli (απειλή πολέμου) από το 1995, η Γαλάζια Πατρίδα τα τελευταία χρόνια και η γενικότερη αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας στην περιοχή εδώ και δεκαετίες δεν επιτρέπουν στην Ελλάδα να χαλαρώσει. Αντίθετα της επιβάλλουν θηριώδης εξοπλισμούς, εάν η χώρα θέλει να υπερασπιστεί την εδαφική της ακεραιότητα και τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Την ώρα, λοιπόν, που η Δανία και οι γείτονες της οικοδομούσαν σταθερή οικονομία, εκπαιδευτικό σύστημα, κοινωνικό κράτος και πολλά άλλα εξαιρετικά πράγματα, η Ελλάδα πλήρωνε και πληρώνει για Μιράζ, για Φάντομ, για F – 16 και F-35, για υποβρύχια, φρεγάτες και αντιπυραυλικά συστήματα.
Όλα αυτά ήταν ανέκαθεν για τους εταίρους και τους συμμάχους ελληνικό πρόβλημα. Δεν υπήρξαν ποτέ μέρος ουσιαστικής συζήτησης ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε στο ΝΑΤΟ. Και ασφαλώς σε καμία στιγμή δεν ελήφθησαν υπόψιν ως μία πραγματική συνθήκη. Έπρεπε να έρθει πρώτα ο σύντροφος Βλαντιμίρ από τη Μόσχα, που εισέβαλε απρόκλητα στην Κριμαία το 2014 και για όσους δεν κατάλαβαν στην Ουκρανία το 2022, και τώρα ο θείος Ντόναλντ από την Ουάσιγκτον, που απειλεί ευθέως με προσάρτηση της Γροιλανδίας, για να συζητηθούν θέματα άμυνας, συμμαχιών και στρατιωτικών δαπανών.
Το μάθημα για τους… κουτοπόνηρους του ευρωπαϊκού βορρά είναι σκληρό, επειδή για πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο υποχρεώνονται να πληρώσουν για την άμυνά τους με κονδύλια, τα οποία επειδή δεν περισσεύουν θα πρέπει να τα αφαιρέσουν από άλλες πιο παραγωγικές και ασφαλώς κοινωνικά και πολιτικά πιο αποδεκτές δραστηριότητες. Το ακόμη πιο ειρωνικό είναι ότι οι μεν κεντροευρωπαίοι και βορειοευρωπαίοι είναι ήδη χαμένοι στην Ουκρανία, με τη ρωσική αρκούδα να ξεφυσάει ακόμη πιο κοντά τους, οι δε ΝΑΤΟϊκοί της ίδιας περιοχής πιθανότατα θα υποχρεωθούν να αποχωριστούν -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- τη Γροιλανδία.
Διότι ακόμη κι αν το μεγαλύτερο νησί του κόσμου -με εξαίρεση την Αυστραλία που δεν πιάνεται επειδή είναι ήπειρος- παραμείνει στην ευρωπαϊκή επικράτεια, ο πλήρης έλεγχος των πλουτοπαραγωγικών πηγών και όλων των στρατηγικών δεδομένων θα περάσει στις ΗΠΑ - οι Γροιλανδοί και οι Δανοί τα έχουν ήδη προσφέρει αυτά στον Τράμπ, ο οποίος, όμως, θέλει την πλήρη και ξεκάθαρη ιδιοκτησία- θα σημαίνει απώλεια κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αυτά, δηλαδή, για τα οποία η Ελλάδα εξοπλίζεται έναντι των απειλών της Τουρκίας.
Την Πέμπτη οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα συζητήσουν για τη Γροιλανδία και τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδράσουν έναντι των απαιτήσεων -για την ακρίβεια του τελεσιγράφου- Τραμπ. Η κατάσταση είναι προφανώς εξαιρετικά κρίσιμη, αλλά και η ευκαιρία για την Ελλάδα μοναδική. Διότι μέσα από αυτή την κρίση οι Ευρωπαίοι οφείλουν να συνειδητοποιήσουν για πρώτη φορά -προφανώς με την προτροπή της Ελλάδας- ότι στρατιωτικές απειλές υπάρχουν στην ΕΕ, ακόμη και μεταξύ μελών του ΝΑΤΟ. Και να αποφασίσουν να συσπειρωθούν και να οργανωθούν επί της ουσίας ξεπερνώντας την γελοιότητα των… έκπληκτων. Σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα θα είναι η πρώτη κερδισμένη, διότι μέχρι στιγμής αντιμετωπίζει την τουρκική απειλή έναντι ευρωπαϊκού και ΝΑΤΟϊκού εδάφους μόνο με τις δικές της οικονομικές και στρατιωτικές δυνάμεις.
ΥΓ. Η μεγάλη δυσκολία για την Ελλάδα είναι ότι στην υπόθεση της Γροιλανδίας, που θα συζητηθεί σε επίπεδο Συνόδου Κορυφής την Πέμπτη, απέναντι στην ΕΕ βρίσκονται οι ΗΠΑ. Αν και μέλος της Ένωσης η χώρα μας δεν θα ήθελε να δυσαρεστήσει τον Λευκό Οίκο. Πρόκειται για δύσκολη άσκηση, που ίσως στο τέλος να βγάλει περισσότερους από έναν δυσαρεστημένους. Βλέπετε για την πτωχή πλην τίμια Ελλάδα η ΕΕ έχει τους θεσμούς και τα κονδύλια και οι ΗΠΑ τα όπλα και την ενέργεια.