Η υπόθεση των LCS παραμένει ανοιχτή με νέα δεδομένα και ερωτήματα για τον ρόλο τους στο Πολεμικό Ναυτικό.
Η ιστορία με τα LCS δεν τελείωσε όταν ειπώθηκε το όχι. Εκεί απλώς σταμάτησε η πρώτη φάση.
Τα πλοία αυτά μπήκαν στο τραπέζι ως μια γρήγορη λύση. Υψηλή ταχύτητα, ευελιξία, δυνατότητα να καλύψουν κενά μέχρι να προχωρήσει ο εκσυγχρονισμός του στόλου. Στα χαρτιά έμοιαζε λογικό.
Στην πράξη όμως υπήρχε πρόβλημα. Όχι θεωρητικό. Πραγματικό. Η πρόωση. Πλοία που δεν μπορείς να εμπιστευτείς στη θάλασσα δεν έχουν θέση σε στόλο που θέλει να σταθεί απέναντι σε απαιτητικό περιβάλλον.
Εκεί μπήκε το φρένο.
Το ενδιαφέρον είναι ότι το θέμα δεν έκλεισε. Επανέρχεται. Αυτή τη φορά με διαφορετικούς όρους. Η ελληνική πλευρά δεν συζητάει τίποτα αν δεν λυθούν τα τεχνικά ζητήματα και αν δεν υπάρχει οικονομική επιβάρυνση.
Με απλά λόγια, τα θέλει έτοιμα και χωρίς ρίσκο.
Στρατηγικά, τα LCS θα μπορούσαν να δώσουν αριθμούς και παρουσία. Να γεμίσουν χώρο στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν είναι όμως φρεγάτες. Και αυτό έχει σημασία.
Το ερώτημα δεν είναι αν χρειάζονται πλοία. Το ερώτημα είναι τι πλοία χρειάζονται.
Και εκεί κρίνεται η απόφαση.