Οι αναφορές του Νίκου Δένδια για την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων προκάλεσαν τουρκικές αντιδράσεις και νέο αφήγημα γύρω από την ελληνική άμυνα.
Στο στόχαστρο τουρκικών μέσων ενημέρωσης μπήκε ξανά ο Νίκος Δένδιας, αυτή τη φορά για την αναφορά του ότι η Ελλάδα χτίζει τις πιο ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις στην ιστορία του ελληνισμού.
Η φράση ειπώθηκε στη Θεσσαλονίκη, στο προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, αλλά στην Άγκυρα δεν διαβάστηκε σαν εσωτερικό πολιτικό μήνυμα. Διαβάστηκε σαν προειδοποίηση.
Το τουρκικό A Haber παρουσίασε τις δηλώσεις ως προκλητικές και τις συνέδεσε με την ελληνική συνεργασία με το Ισραήλ, τα Rafale, τα F-16 Viper και τα F-35 που αναμένει η Πολεμική Αεροπορία. Στο ίδιο κάδρο μπήκε και ο στόχος για περίπου 200 σύγχρονα μαχητικά, στοιχείο που ο ίδιος ο Δένδιας έβαλε στην καρδιά της ομιλίας του.
Η τουρκική ενόχληση δεν αφορά μόνο μία φράση. Αφορά το νέο αφήγημα της Αθήνας. Η Ατζέντα 2030 δεν μιλά απλώς για αγορές όπλων, αλλά για αλλαγή δομής, εκπαίδευση σε drones, εφεδρεία 100.000 ανθρώπων, ελληνικά anti-drone συστήματα και μια αμυντική ασπίδα που πιάνει αέρα, θάλασσα, ξηρά, κυβερνοχώρο και διάστημα.
Εκεί ακριβώς πατά και η τουρκική αντίδραση. Κάθε ελληνική εξοπλιστική κίνηση παρουσιάζεται ως πίεση προς την Τουρκία, ενώ η Άγκυρα την ίδια ώρα προβάλλει τη δική της αμυντική βιομηχανία σαν απόδειξη ισχύος. Το παράδοξο είναι ότι αυτό συμβαίνει την ώρα που τουρκικά και ευρωπαϊκά δημοσιεύματα συζητούν το ενδεχόμενο γερμανικού ενδιαφέροντος για τους πυραύλους Yıldırımhan και Tayfun, χωρίς ακόμη να υπάρχει τελική συμφωνία.
Ο Yıldırımhan παρουσιάστηκε πρόσφατα ως φιλόδοξο τουρκικό πρόγραμμα πολύ μεγάλου βεληνεκούς, αλλά παραμένει σε στάδιο ανάπτυξης και οι δυνατότητές του αντιμετωπίζονται με επιφυλάξεις. Αυτό δεν εμποδίζει την Άγκυρα να τον χρησιμοποιεί επικοινωνιακά.
Για την Αθήνα, το μήνυμα είναι διαφορετικό. Ο Δένδιας επιμένει ότι η ελληνική στρατηγική είναι αμυντική και αποτρεπτική. Για τα τουρκικά ΜΜΕ, όμως, κάθε τέτοια δήλωση γίνεται αμέσως υλικό έντασης.