Ο Σταύρος Καλεντερίδης προειδοποιεί ότι η Τουρκία συνεχίζει να κινείται με σχέδιο σε F-35 και «Γαλάζια Πατρίδα», ζητώντας σαφέστερες ελληνικές κόκκινες γραμμές.
Ο Σταύρος Καλεντερίδης εμφανίστηκε επιφυλακτικός απέναντι στις τελευταίες δηλώσεις για τα F-35 και την Τουρκία, τονίζοντας ότι η Αθήνα δεν πρέπει να θεωρεί κλειστό ένα θέμα που η Άγκυρα εξακολουθεί να παλεύει πολιτικά και διπλωματικά.
Ο διεθνολόγος, μιλώντας στη Naftemporiki TV, υποστήριξε ότι η αναφορά του Μάρκο Ρούμπιο στο θεσμικό πλαίσιο δεν αρκεί για να δημιουργήσει αίσθηση ασφάλειας στην ελληνική πλευρά. Κατά την εκτίμησή του, το πραγματικό βάρος βρίσκεται αλλού: στις επαφές του Αμερικανού προέδρου με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και στον ρόλο του πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ.
«Δεν νομίζω ότι είναι λόγος πανηγυρισμού», είπε χαρακτηριστικά, θέλοντας να δείξει ότι το θέμα των F-35 δεν έχει τελειώσει πολιτικά, ακόμη κι αν υπάρχουν εμπόδια στο θεσμικό επίπεδο.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» και η ελληνική στάση
Το πιο αιχμηρό σημείο της παρέμβασής του αφορούσε το τουρκικό νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα». Ο Καλεντερίδης εκτίμησε ότι η ελληνική αντίδραση δεν ήταν απλώς χαμηλών τόνων, αλλά κατευναστική. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Τουρκία δεν περιορίζεται πλέον σε ρητορικές διεκδικήσεις, αλλά επιχειρεί να τις περάσει σε εσωτερικό θεσμικό πλαίσιο.
Η διαφορά, όπως την περιέγραψε, δεν είναι νομική απέναντι στο διεθνές δίκαιο, αλλά πρακτική. Αν οι τουρκικές αρχές δεσμευτούν πολιτικά και διοικητικά σε επιθετικές ενέργειες στη θάλασσα, τότε η ένταση μπορεί να περάσει από τις δηλώσεις στο πεδίο.
Γι’ αυτό, κατά τον Καλεντερίδη, η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει ήδη χαράξει πιο καθαρές κόκκινες γραμμές. Αντί για καθησυχαστικές διατυπώσεις, πρότεινε προειδοποίηση για σοβαρές ευρωπαϊκές κυρώσεις, ακόμη και για εμπάργκο όπλων, σε περίπτωση παρενόχλησης ελληνικών πλοίων, ερευνητικών σκαφών ή αλιέων.
Το χαμένο διαπραγματευτικό χαρτί
Ο διεθνολόγος συνέδεσε τη συζήτηση και με την απομάκρυνση των Patriot από την περιοχή της Πέτρας, υποστηρίζοντας ότι η Άγκυρα μπορεί να διάβασε την κίνηση ως ένδειξη ελληνικής υποχωρητικότητας.
Κατά την άποψή του, η παρουσία τέτοιων συστημάτων θα μπορούσε να λειτουργήσει ως διαπραγματευτικό χαρτί ενόψει των εξελίξεων στο ΝΑΤΟ και των επαφών που αφορούν την Τουρκία. Αντίθετα, όπως είπε, η Ελλάδα κινδυνεύει να εμφανιστεί με λιγότερα μέσα πίεσης σε μια περίοδο όπου η Άγκυρα φαίνεται να ακολουθεί συγκεκριμένο σχέδιο.
Στο ίδιο πλαίσιο, χρησιμοποίησε σκληρή γλώσσα για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, λέγοντας ότι συχνά προτάσσει την πολιτική επιβίωση έναντι μιας πιο αποφασιστικής εθνικής στρατηγικής.
Λίβανος, Ιράν και εύθραυστες ισορροπίες
Στο δεύτερο μέρος της τοποθέτησής του, ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε στη Μέση Ανατολή και ειδικά στον Λίβανο, τον οποίο περιέγραψε ως ανοιχτή πληγή. Εκτίμησε ότι μια συμφωνία εκεχειρίας που δεν έχει την πραγματική συναίνεση της Χεζμπολά κινδυνεύει είτε να αποτύχει είτε να οδηγήσει σε εσωτερική σύγκρουση με τον λιβανέζικο στρατό.
Παράλληλα, στάθηκε στις δηλώσεις της ισραηλινής πλευράς για αποστρατιωτικοποίηση του Λιβάνου, βλέποντας πίσω από αυτές μια προσπάθεια βαθύτερης αναδιάταξης της περιοχής.
Η συνολική εικόνα που περιέγραψε είναι αυτή ενός περιβάλλοντος όπου οι κρίσεις συνδέονται μεταξύ τους: Τουρκία, Αιγαίο, Ανατολική Μεσόγειος, Ιράν, Λίβανος και Ισραήλ δεν λειτουργούν ως απομονωμένα μέτωπα. Για την Ελλάδα, το συμπέρασμα της παρέμβασής του ήταν σαφές: λιγότερος εφησυχασμός, περισσότερη προετοιμασία και σαφέστερη στρατηγική πριν οι εξελίξεις μεταφερθούν στο πεδίο.