Τι αναφέρει ο Ισραηλινός Υπουργός Amichai Chikli
Ανάλυση: «Το Ιράν δεν είναι ένα κανονικό κράτος» – Προειδοποίηση για νέο ισλαμιστικό άξονα με Τουρκία, Κατάρ και Πακιστάν
Το Ιράν δεν αποτελεί ένα συνηθισμένο κράτος, αλλά μια επαναστατική θεοκρατική δικτατορία με επεκτατικές φιλοδοξίες, υποστηρίζει η ανάλυση, επισημαίνοντας ότι ακόμη και το επίσημο έμβλημα της Ισλαμικής Δημοκρατίας συμβολίζει –κατά τον συντάκτη– την επιδίωξη εξαγωγής της επανάστασης σε παγκόσμιο επίπεδο.
Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, το ιρανικό καθεστώς κατηγορείται ότι:
παραπλανεί συστηματικά τη διεθνή κοινότητα,
εξοπλίζει ένοπλες οργανώσεις και συμμάχους στην περιοχή,
διατηρεί εχθρική στάση απέναντι στο Ισραήλ,
και καταστέλλει βίαια τους ίδιους τους πολίτες του.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η Τεχεράνη ακολουθεί μια μακροπρόθεσμη στρατηγική και η Δύση δεν πρέπει να εκλαμβάνει τις προσωρινές περιόδους αποκλιμάκωσης ως ένδειξη ουσιαστικής αλλαγής πολιτικής.
Οι κυρώσεις και ο φόβος για ενίσχυση του Ιράν
Ο συντάκτης εκτιμά ότι κάθε οικονομικός πόρος που καταλήγει στο ιρανικό καθεστώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί για:
την ενίσχυση της εσωτερικής καταστολής,
την ανάπτυξη του πυρηνικού προγράμματος,
και τη χρηματοδότηση ένοπλων συμμάχων και οργανώσεων στη Μέση Ανατολή.
Παράλληλα σημειώνει ότι η μεγαλύτερη ανησυχία δεν περιορίζεται μόνο στην πιθανή χαλάρωση των κυρώσεων, αλλά αφορά τη διαμόρφωση ενός νέου περιφερειακού άξονα.
Η Τουρκία, το Κατάρ και το Πακιστάν στο επίκεντρο της ανάλυσης
Η ανάλυση υποστηρίζει ότι έχει διαμορφωθεί ένας ευρύτερος ισλαμιστικός άξονας, στον οποίο αποδίδεται πρωταγωνιστικός ρόλος:
στην Τουρκία,
στο Κατάρ,
και στο Πακιστάν.
Κατά τον συντάκτη, οι τρεις αυτές χώρες ακολουθούν διαφορετικές τακτικές, αλλά εμφανίζουν κοινά ιδεολογικά χαρακτηριστικά που συνδέονται με τον πολιτικό ισλαμισμό.
Σκληρή κριτική στην Τουρκία του Ερντογάν
Η ανάλυση υποστηρίζει ότι επί προεδρίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν η Τουρκία έχει απομακρυνθεί από τον ρόλο ενός προβλέψιμου συμμάχου.
Κατά τον αρθρογράφο:
η τουρκική εξωτερική πολιτική συνδυάζει ισλαμιστική ιδεολογία και νεοοθωμανικές φιλοδοξίες, ενώ η Άγκυρα κατηγορείται ότι:
υποστηρίζει τη Χαμάς,
ακολουθεί επιθετική πολιτική στη βόρεια Συρία,
διατηρεί στρατιωτική παρουσία στη βόρεια Κύπρο,
προωθεί το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» στην Ανατολική Μεσόγειο,
και διατυπώνει ολοένα πιο έντονη ρητορική για τον περιφερειακό της ρόλο.
Ο ρόλος του Κατάρ και του Πακιστάν
Για το Κατάρ, η ανάλυση αναφέρει ότι επιδιώκει να ασκεί επιρροή μέσω της λεγόμενης «ήπιας ισχύος», επενδύοντας:
στα διεθνή μέσα ενημέρωσης,
στην πανεπιστημιακή κοινότητα,
στον αθλητισμό,
και στη διεθνή πολιτική.
Όσον αφορά το Πακιστάν, επισημαίνεται ότι:
διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο και αποτελεί σημαντικό παράγοντα στις ισορροπίες της Νότιας Ασίας, προσδίδοντας επιπλέον στρατηγικό βάθος στον υπό εξέταση άξονα.
Η Συρία ως το επόμενο μεγάλο πεδίο αντιπαράθεσης
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη Συρία.
Ο συντάκτης επικεντρώνεται στον Άχμεντ αλ-Σαράα (Αμπού Μοχάμεντ αλ-Τζολάνι), επικεφαλής της Hay’at Tahrir al-Sham (HTS), υποστηρίζοντας ότι οι προσπάθειες παρουσίασής του ως πραγματιστή πολιτικού αποτελούν σοβαρό λάθος.
Κατά την ανάλυση:
η ιδεολογία της οργάνωσης παραμένει ριζοσπαστική, ενώ σημειώνεται ότι η έννοια «αλ-Σαμ» παραπέμπει στο όραμα της «Μεγάλης Συρίας», που περιλαμβάνει:
τη Συρία,
τον Λίβανο,
την Ιορδανία,
και το Ισραήλ.
«Η Συρία κινδυνεύει να μετατραπεί σε νέα Γάζα»
Η ανάλυση προειδοποιεί ότι:
η Συρία κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα νέο προγεφύρωμα ισλαμιστικών οργανώσεων στα σύνορα του Ισραήλ, κάνοντας λόγο για ένα «Γάζα 2.0».
Εκτιμά επίσης ότι:
η σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και των δυνάμεων του αλ-Σαράα δεν αποτελεί ζήτημα του εάν θα συμβεί, αλλά του πότε θα συμβεί.
Ο ρόλος της Τουρκίας στη Συρία
Σύμφωνα με τον συντάκτη:
η τουρκική υποστήριξη προς δυνάμεις που δραστηριοποιούνται στη Συρία αυξάνει τον κίνδυνο άμεσης εμπλοκής της Άγκυρας σε μια μελλοντική κρίση.
Παράλληλα υποστηρίζει ότι:
η ιδεολογία που οδήγησε στις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου δεν έχει εξαφανιστεί, αλλά έχει προσαρμοστεί στις νέες γεωπολιτικές συνθήκες και έχει αποκτήσει νέους υποστηρικτές.
Το μήνυμα προς τη Δύση
Η ανάλυση καταλήγει ότι:
η σταθερότητα δεν μπορεί να οικοδομηθεί μέσω της ενίσχυσης καθεστώτων ή οργανώσεων που απορρίπτουν τις βασικές αρχές του δημοκρατικού κόσμου.
Επιπλέον υποστηρίζει ότι:
η ειρήνη δεν διασφαλίζεται με παραχωρήσεις προς δυνάμεις που αντιμετωπίζουν τη διπλωματία ως προσωρινή παύση πριν από έναν νέο κύκλο αντιπαράθεσης.
Τέλος, επισημαίνεται ότι:
όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδεικνύουν συνέπεια, αποφασιστικότητα και σταθερή υποστήριξη προς τους συμμάχους τους, ενισχύεται συνολικά η θέση του δυτικού κόσμου. Αντίθετα, κάθε ένδειξη αδυναμίας ή ασυνέπειας δημιουργεί, κατά τον συντάκτη, πρόσθετους κινδύνους για τη διεθνή ασφάλεια.
ΠΗΓΗSyria represents the clearest and most urgent test. Ahmed al-Sharaa, also known as Abu Mohammad al-Jolani, leader of Hay’at Tahrir al-Sham with deep roots in al-Qaeda and ISIS, is being whitewashed as a pragmatic statesman.
— עמיחי שיקלי - Amichai Chikli (@AmichaiChikli) June 25, 2026
This is a dangerous and reckless illusion.
The very… pic.twitter.com/fLdiU1nF57