Πάνω από 230 ελικόπτερα και αεροπορικά μέσα, νέες παραλαβές, εκσυγχρονισμοί και μία μεγάλη πρόκληση: Να τελειώσει η πολυτυπία και να αυξηθούν δραστικά οι διαθεσιμότητες
Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις διαθέτουν έναν από τους μεγαλύτερους και πιο πολυσύνθετους στόλους ελικοπτέρων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, με επιθετικά Apache, βαρέα μεταφορικά Chinook, NH90, Kiowa Warrior, Super Puma, Aegean Hawk και πλέον τα υπερσύγχρονα MH-60R Romeo.
Πίσω όμως από τους εντυπωσιακούς αριθμούς βρίσκεται μία πραγματικότητα πολύ πιο σύνθετη.
Η Ελλάδα καλείται να διαχειριστεί ταυτόχρονα γηρασμένους τύπους που πρέπει να αποσυρθούν, τεράστιες ανάγκες τεχνικής υποστήριξης, προβλήματα διαθεσιμοτήτων και περισσότερες από δέκα διαφορετικές οικογένειες ελικοπτέρων.
Και όλα αυτά την ώρα που το επιχειρησιακό περιβάλλον στο Αιγαίο, στον Έβρο και στην Ανατολική Μεσόγειο απαιτεί ταχύτητα, επιβιωσιμότητα, δικτυοκεντρικές επιχειρήσεις και δυνατότητα μεταφοράς ισχύος σε ελάχιστο χρόνο.
Το μεγάλο στοίχημα της επόμενης πενταετίας δεν είναι λοιπόν μόνο να αποκτήσει η Ελλάδα περισσότερα ελικόπτερα. Είναι να μπορεί να σηκώνει περισσότερα από αυτά ταυτόχρονα στον αέρα.
Η αεροπορική δύναμη που μπορεί να μεταφέρει πόλεμο σε κάθε σημείο του Αιγαίου
Η σημασία των ελικοπτέρων για την ελληνική άμυνα είναι τεράστια.
Η γεωγραφία της χώρας επιβάλλει δυνατότητα ταχείας μεταφοράς προσωπικού, ειδικών δυνάμεων, πυρομαχικών και βαρέος εξοπλισμού σε εκατοντάδες νησιά και απομακρυσμένες περιοχές.
Σε περίπτωση κρίσης, οι χρόνοι αντίδρασης μετρούν σε λεπτά.
Ένα Chinook μπορεί να μεταφέρει ενισχύσεις.
Ένα Black Hawk να αποβιβάσει ειδικές δυνάμεις.
Ένα Apache να πλήξει τεθωρακισμένους στόχους.
Ένα Kiowa να εντοπίσει και να καταδείξει τον αντίπαλο.
Ένα MH-60R να κυνηγήσει υποβρύχια.
Ένα Super Puma να εκτελέσει αποστολή Έρευνας και Διάσωσης.
Ο ελληνικός στόλος ελικοπτέρων αποτελεί επομένως κρίσιμο σύνδεσμο ανάμεσα στις χερσαίες, ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις της χώρας.
Apache: Η βαριά γροθιά της Αεροπορίας Στρατού
Στην αιχμή της επιθετικής ισχύος βρίσκονται τα AH-64A+ και AH-64DHA Longbow Apache, με περίπου 28 ελικόπτερα να αποτελούν τον βασικό πυρήνα της αντιαρματικής δύναμης της Αεροπορίας Στρατού.
Το Apache δημιουργήθηκε ακριβώς για ένα περιβάλλον όπως αυτό που μπορεί να αντιμετωπίσει η Ελλάδα:
χαμηλή πτήση,
εντοπισμός τεθωρακισμένων,
πλήγματα από απόσταση,
νυχτερινές επιχειρήσεις,
συνεργασία με επίγειες δυνάμεις και UAV.
Στον Έβρο τα Apache μπορούν να λειτουργήσουν ως κυνηγοί τεθωρακισμένων. Στο Αιγαίο μπορούν να μετατραπούν σε εξαιρετικά επικίνδυνο όπλο απέναντι σε αποβατικές δυνάμεις και ταχύπλοα.
Όμως τα παλαιότερα AH-64A+ πλησιάζουν πλέον σε ηλικία που απαιτεί ουσιαστική αναβάθμιση.
Ισραηλινή «ένεση» στα Apache
Ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της επόμενης περιόδου αφορά την αναβάθμιση των παλαιότερων Apache με νέα ηλεκτρονικά, αισθητήρες και ισραηλινά συστήματα.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η προοπτική ενσωμάτωσης όπλων μεγάλης εμβέλειας, όπως το SPIKE NLOS, που μπορούν να αλλάξουν δραματικά τον τρόπο με τον οποίο επιχειρεί το ελικόπτερο.
Αντί να πρέπει να πλησιάσει πολύ κοντά στον στόχο, ένα αναβαθμισμένο Apache μπορεί να λειτουργήσει ως φορέας πυρών μεγάλης ακρίβειας από απόσταση δεκάδων χιλιομέτρων, αξιοποιώντας πληροφορίες από UAV, επίγειους παρατηρητές και άλλα μέσα.
Εδώ βρίσκεται το μέλλον της ελληνικής Αεροπορίας Στρατού: αισθητήρας και όπλο δεν χρειάζεται πλέον να βρίσκονται στην ίδια πλατφόρμα.
Chinook: Τα «φορτηγά» του πολέμου
Τα περίπου 25 CH-47D Chinook αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους πολλαπλασιαστές ισχύος των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Σε μία χώρα με εκατοντάδες νησιά, ο βαρέος τύπου αυτός μπορεί να μεταφέρει:
προσωπικό,
οχήματα,
πυρομαχικά,
πυροβόλα,
υλικά ειδικών δυνάμεων,
και φορτία που πολύ λίγα άλλα ελικόπτερα μπορούν να σηκώσουν.
Σε ένα σενάριο ενίσχυσης μικρού νησιού, ο χρόνος που απαιτείται για την ανάπτυξη δυνάμεων μπορεί να καθορίσει την έκβαση της επιχείρησης.
Γι’ αυτό η συνεχής τεχνική υποστήριξη των Chinook δεν είναι απλώς θέμα συντήρησης.
Είναι ζήτημα επιχειρησιακής επιβίωσης του ελληνικού σχεδιασμού ταχείας ενίσχυσης.
NH90: Από σύμβολο προβλημάτων σε κρίσιμο επιχειρησιακό εργαλείο
Τα 20 NH90 ήταν ένα από τα πλέον προβληματικά εξοπλιστικά προγράμματα των προηγούμενων δεκαετιών.
Το ελικόπτερο από τεχνολογική άποψη είναι εξαιρετικά προηγμένο.
Η ελληνική εμπειρία όμως σημαδεύτηκε από:
καθυστερήσεις,
νομικές διαμάχες,
ελλείψεις ανταλλακτικών,
προβλήματα Follow-On Support,
και εξαιρετικά χαμηλές διαθεσιμότητες.
Για χρόνια, η Ελλάδα είχε ένα από τα πιο σύγχρονα μεταφορικά ελικόπτερα στον κόσμο αλλά δεν μπορούσε να αξιοποιήσει επιχειρησιακά μεγάλο μέρος του στόλου της.
Η εικόνα άρχισε να αλλάζει μετά την ολοκλήρωση των παραδόσεων και την ενεργοποίηση νέου πλαισίου υποστήριξης.
Ο «κανιβαλισμός» που δείχνει το πραγματικό πρόβλημα
Το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα αποτυπώνεται στο γεγονός ότι αρκετά NH90 είχαν χρησιμοποιηθεί ως δότες ανταλλακτικών, ώστε ένας μικρότερος αριθμός ελικοπτέρων να παραμένει πτητικά διαθέσιμος.
Πρακτικά, μέρη αφαιρούνταν από καθηλωμένα ελικόπτερα για να συντηρούνται άλλα.
Η πρακτική αυτή αποτελεί συνηθισμένη έκτακτη λύση σε αεροπορικούς στόλους.
Όταν όμως μετατρέπεται σε πάγια κατάσταση, αποτελεί ένδειξη αποτυχίας της εφοδιαστικής αλυσίδας.
Το νέο πλαίσιο τεχνικής υποστήριξης στοχεύει να ανατρέψει αυτή την εικόνα.
Ο στόχος δεν πρέπει απλώς να είναι να υπάρχουν 20 NH90 στα βιβλία. Πρέπει να υπάρχουν αρκετά NH90 έτοιμα να απογειωθούν μέσα σε λίγα λεπτά.
Το μεγάλο «αγκάθι»: Περισσότεροι από δέκα διαφορετικοί τύποι
Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη παθογένεια του ελληνικού στόλου.
Apache.
Chinook.
NH90.
Huey.
Kiowa.
Aegean Hawk.
MH-60R.
AB-212.
Super Puma.
AB-205.
Και διαφορετικοί υποτύποι μέσα στις ίδιες οικογένειες.
Η Ελλάδα διαθέτει ένα εξαιρετικά ισχυρό αλλά εφοδιαστικά κατακερματισμένο σύστημα.
Κάθε διαφορετικός τύπος απαιτεί:
ξεχωριστά ανταλλακτικά,
διαφορετική τεχνική εκπαίδευση,
ειδικά εργαλεία,
διαφορετικά εγχειρίδια,
ξεχωριστές συμβάσεις υποστήριξης,
διαφορετικές πιστοποιήσεις προσωπικού.
Το αποτέλεσμα είναι τεράστια διοικητική και οικονομική επιβάρυνση.
Η πολυτυπία κοστίζει ακόμη και όταν τα ελικόπτερα δεν πετούν
Αυτό είναι το σημείο που συχνά δεν φαίνεται στους αριθμούς των εξοπλισμών.
Ένας στόλος δεν κοστίζει μόνο όταν απογειώνεται.
Κοστίζει και όταν βρίσκεται στο υπόστεγο.
Για κάθε τύπο πρέπει να υπάρχει απόθεμα ανταλλακτικών, τεχνικό προσωπικό και γραμμή υποστήριξης.
Εάν ένας στόλος αποτελείται από μικρό αριθμό ελικοπτέρων, το κόστος ανά μονάδα αυξάνεται δραματικά.
Γι’ αυτό τα σύγχρονα στρατεύματα επιδιώκουν όσο γίνεται μεγαλύτερη κοινότητα συστημάτων.
Και ακριβώς σε αυτό το σημείο τα νέα Black Hawk και Romeo μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα.
MH-60R Romeo: Ο νέος «κυνηγός» υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού
Η ένταξη των επτά MH-60R Seahawk αποτελεί μία από τις σημαντικότερες ποιοτικές αναβαθμίσεις του Πολεμικού Ναυτικού.
Τα «Romeo» θεωρούνται από τα πλέον εξελιγμένα ελικόπτερα ανθυποβρυχιακού πολέμου παγκοσμίως.
Διαθέτουν:
σύγχρονο ραντάρ,
βυθιζόμενο σόναρ,
συστήματα ηλεκτρονικών μέτρων,
σύγχρονες επικοινωνίες και data links,
δυνατότητα μεταφοράς τορπιλών Mk-54,
και οπλισμό κατά στόχων επιφανείας.
Για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, όπου ο υποβρύχιος πόλεμος αποτελεί καθοριστικό κομμάτι της ναυτικής ισορροπίας, τα Romeo είναι πολλαπλασιαστής ισχύος πρώτης γραμμής.
Romeo και Belharra: Ένα νέο ανθυποβρυχιακό δίδυμο
Η πραγματική αξία των MH-60R φαίνεται ακόμη περισσότερο όταν συνδυάζονται με τις νέες φρεγάτες FDI HN Belharra.
Το ελικόπτερο μπορεί να επιχειρεί δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το πλοίο.
Να εντοπίζει υποβρύχια.
Να μεταδίδει στοιχεία.
Να τα προσβάλλει ανεξάρτητα.
Και να λειτουργεί ως απομακρυσμένος αισθητήρας του πλοίου.
Το Πολεμικό Ναυτικό αποκτά έτσι έναν πολύ μεγαλύτερο «κύκλο εντοπισμού» γύρω από κάθε φρεγάτα.
Black Hawk: Η μεγάλη αλλαγή στην Αεροπορία Στρατού
Το επόμενο μεγάλο βήμα είναι τα 35 UH-60M Black Hawk.
Η απόκτησή τους σηματοδοτεί ουσιαστικά την έναρξη της αντικατάστασης των ιστορικών UH-1H Huey.
Τα πρώτα Black Hawk αναμένονται να αρχίσουν να φτάνουν από το 2027, ανοίγοντας μία νέα εποχή για την ελληνική Αεροπορία Στρατού.
Η διαφορά δυνατοτήτων είναι τεράστια.
Το Black Hawk διαθέτει:
ισχυρότερους κινητήρες,
καλύτερα ηλεκτρονικά,
πολύ μεγαλύτερη επιβιωσιμότητα,
σύγχρονα συστήματα αυτοπροστασίας,
μεγαλύτερη αξιοπιστία,
και σημαντικά βελτιωμένες δυνατότητες νυχτερινών επιχειρήσεων.
Δεν πρόκειται απλώς για αντικατάσταση ενός παλιού ελικοπτέρου με ένα νεότερο. Πρόκειται για αλλαγή επιχειρησιακής γενιάς.
Το τέλος των Huey πλησιάζει
Τα UH-1H Huey αποτελούν κομμάτι της ιστορίας της ελληνικής Αεροπορίας Στρατού.
Για δεκαετίες εκτέλεσαν σχεδόν κάθε είδους αποστολή.
Μεταφορές.
Ανεφοδιασμό.
Αεροδιακομιδές.
Ασκήσεις.
Πυρόσβεση και αποστολές υποστήριξης.
Όμως πολλά από αυτά βρίσκονται πλέον πάνω από μισό αιώνα σε υπηρεσία.
Όσο καλά και αν συντηρείται ένα αεροσκάφος, υπάρχει ένα σημείο στο οποίο η ηλικία μετατρέπεται σε οικονομικό και επιχειρησιακό βάρος.
Η αγορά ανταλλακτικών δυσκολεύει.
Οι ώρες τεχνικής εργασίας αυξάνονται.
Οι διαθεσιμότητες μειώνονται.
Τα Huey πρέπει να φύγουν – αλλά να φύγουν με τρόπο που δεν θα αφήσει κενό μέχρι να καταστούν πλήρως επιχειρησιακά τα Black Hawk.
Η μεγάλη ευκαιρία ομογενοποίησης: Black Hawk και Romeo
Εδώ εμφανίζεται μία από τις σημαντικότερες στρατηγικές ευκαιρίες για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Τα UH-60M Black Hawk του Στρατού και τα MH-60R Romeo του Ναυτικού βασίζονται στην ίδια ευρύτερη οικογένεια H-60.
Μοιράζονται κοινά στοιχεία σχεδίασης και κινητήρες της οικογένειας General Electric T700.
Αυτό δεν σημαίνει ότι τα δύο ελικόπτερα είναι ίδια ή ότι όλα τα ανταλλακτικά τους είναι κοινά.
Σημαίνει όμως ότι δημιουργείται πολύ μεγαλύτερη τεχνική και εφοδιαστική συγγένεια από εκείνη που υπήρχε μέχρι σήμερα.
Κοινή τεχνογνωσία.
Μεγαλύτερες οικονομίες κλίμακας.
Ευκολότερη διαχείριση υποστήριξης.
Ακριβώς αυτή είναι η κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσει ολόκληρος ο ελληνικός στόλος.
Kiowa Warrior: Το μικρό ελικόπτερο με τεράστια επιχειρησιακή αξία
Μία από τις εξυπνότερες προσθήκες των τελευταίων ετών ήταν η απόκτηση των OH-58D Kiowa Warrior από τα αποθέματα του αμερικανικού Στρατού.
Η Ελλάδα παρέλαβε συνολικά περίπου 70.
Δεν προορίζονται όλα για ενεργό επιχειρησιακή χρήση.
Μέρος του στόλου χρησιμοποιείται για εκπαίδευση και ως πηγή ανταλλακτικών, ενώ ο επιχειρησιακός πυρήνας είναι μικρότερος.
Αυτό όμως ήταν εξαρχής μέρος του σχεδιασμού.
Η Ελλάδα απέκτησε με εξαιρετικά χαμηλό κόστος ολόκληρο οικοσύστημα ελικοπτέρων, ανταλλακτικών και εξοπλισμού.
Το «μάτι» πάνω από το στροφείο
Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα του Kiowa είναι το Mast-Mounted Sight – MMS, ο αισθητήρας που βρίσκεται πάνω από το κύριο στροφείο.
Αυτό επιτρέπει στο ελικόπτερο να κρύβεται πίσω από λόφους, βραχονησίδες ή άλλη κάλυψη, αφήνοντας εκτεθειμένο μόνο το αισθητήριο.
Το πλήρωμα μπορεί να:
εντοπίσει στόχο,
να προσδιορίσει συντεταγμένες,
να κατευθύνει πυρά πυροβολικού,
να συνεργαστεί με Apache,
ή να προσβάλει το ίδιο τον στόχο.
Στο κατακερματισμένο ανάγλυφο του Αιγαίου, η δυνατότητα αυτή είναι εξαιρετικά πολύτιμη.
Hellfire, Hydra και πολυβόλα – Μικρό μέγεθος, μεγάλο δάγκωμα
Τα Kiowa μπορούν να μεταφέρουν διαφορετικούς τύπους οπλισμού, όπως:
πυραύλους AGM-114 Hellfire,
ρουκέτες Hydra 70,
και βαρέα πολυβόλα.
Σε σενάρια προστασίας νησιών μπορούν να εκτελούν:
ένοπλη αναγνώριση,
κατάδειξη στόχων,
επιτήρηση ακτών,
προσβολές οχημάτων,
και επιχειρήσεις απέναντι σε ελαφρές αποβατικές ή ταχείες δυνάμεις.
Είναι ένα μικρό ελικόπτερο που μπορεί να λειτουργήσει ως ταυτόχρονα μάτι, αισθητήρας και όπλο.
Super Puma: Κρίσιμος κρίκος στην Έρευνα και Διάσωση
Η Πολεμική Αεροπορία διαθέτει τα AS-332 C1 Super Puma, τα οποία αποτελούν έναν από τους βασικούς πυλώνες της αποστολής Έρευνας και Διάσωσης.
Στο Αιγαίο, όπου η απόσταση, ο καιρός και η θάλασσα μπορούν μέσα σε λίγα λεπτά να μετατρέψουν ένα περιστατικό σε επιχείρηση υψηλού κινδύνου, οι διαθεσιμότητές τους είναι κρίσιμες.
Τα προηγούμενα χρόνια παρουσιάστηκαν προβλήματα τεχνικής υποστήριξης και ανταλλακτικών.
Η προσπάθεια επαναφοράς περισσότερων μέσων σε ενεργή κατάσταση έχει συνεπώς άμεση επιχειρησιακή αλλά και εθνική σημασία.
Το Πολεμικό Ναυτικό αποχαιρετά σταδιακά τα AB-212
Για δεκαετίες τα AB-212 ASW αποτέλεσαν έναν από τους βασικούς φορείς ανθυποβρυχιακού πολέμου του Πολεμικού Ναυτικού.
Η ηλικία τους όμως είναι πλέον πολύ μεγάλη.
Τα S-70B Aegean Hawk εξακολουθούν να αποτελούν αξιόπιστη πλατφόρμα, όμως η έλευση των MH-60R σηματοδοτεί την οριστική μετάβαση σε μία νέα γενιά.
Το Ναυτικό περνά από μία περίοδο όπου συντηρούσε παλαιές πλατφόρμες σε μία εποχή στην οποία οι αισθητήρες, τα δίκτυα και η ανταλλαγή δεδομένων είναι τουλάχιστον εξίσου σημαντικά με το ίδιο το ελικόπτερο.
Ο «αφανής πόλεμος» δίνεται στα υπόστεγα
Οι εικόνες των ελικοπτέρων στις ασκήσεις είναι εντυπωσιακές.
Όμως η πραγματική μάχη των διαθεσιμοτήτων δίνεται καθημερινά μακριά από τις κάμερες.
Στα συνεργεία.
Στις αποθήκες.
Στις βάσεις.
Στα τεχνικά γραφεία.
Ένα ελικόπτερο αξίας δεκάδων εκατομμυρίων μπορεί να καθηλωθεί επειδή λείπει ένα εξάρτημα αξίας μερικών χιλιάδων ευρώ.
Και εδώ είναι που η γραφειοκρατία μπορεί να γίνει επιχειρησιακός αντίπαλος.
Η διαθεσιμότητα είναι ισχύς
Σε έναν σύγχρονο στρατό δεν έχει τόση σημασία πόσα συστήματα υπάρχουν συνολικά.
Σημασία έχει πόσα μπορούν να πολεμήσουν την ίδια ημέρα.
Ένας στόλος 100 ελικοπτέρων με 30% διαθεσιμότητα είναι επιχειρησιακά μικρότερος από έναν στόλο 60 ελικοπτέρων με 80% διαθεσιμότητα.
Αυτός είναι ο λόγος που οι συμβάσεις Follow-On Support πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αναπόσπαστο κομμάτι κάθε εξοπλιστικής αγοράς.
Το όπλο χωρίς ανταλλακτικά δεν είναι όπλο. Είναι έκθεμα.
Στεφανοβίκειο: Το μάθημα που δεν πρέπει να ξεχαστεί
Οι καταστροφικές πλημμύρες στη Θεσσαλία και τα προβλήματα που προκάλεσαν στις εγκαταστάσεις του Στεφανοβικείου ανέδειξαν μία ακόμη διάσταση της στρατιωτικής ετοιμότητας:
την ανθεκτικότητα των ίδιων των βάσεων.
Δεν αρκεί να αγοράζεις Black Hawk, Apache και NH90.
Πρέπει να υπάρχουν ασφαλή υπόστεγα.
Αποθήκες.
Υποδομές συντήρησης.
Εναλλακτικές βάσεις.
Συστήματα αποστράγγισης.
Δυνατότητα ταχείας διασποράς.
Ο σύγχρονος πόλεμος αλλά και η κλιματική πραγματικότητα επιβάλλουν οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις να σχεδιάζονται ώστε να αντέχουν τόσο σε εχθρικό πλήγμα όσο και σε φυσική καταστροφή.
Η διασπορά γίνεται νέο δόγμα
Η εμπειρία από Ουκρανία και Μέση Ανατολή έχει δείξει ότι μεγάλες συγκεντρώσεις αεροπορικών μέσων αποτελούν εύκολους στόχους.
Επομένως, η Ελλάδα πρέπει να μπορεί να διασπείρει τον στόλο της.
Μικρότερα σημεία ανεφοδιασμού.
Προωθημένες βάσεις.
Νησιωτικά σημεία εξυπηρέτησης.
Κρυμμένες θέσεις.
Ταχεία μετακίνηση.
Ένα Apache ή Black Hawk που αλλάζει συνεχώς βάση είναι πολύ δυσκολότερο να εντοπιστεί και να καταστραφεί από ένα ελικόπτερο μόνιμα σταθμευμένο σε γνωστή εγκατάσταση.
Το νέο πεδίο μάχης απαιτεί συνεργασία με drones
Η επόμενη μεγάλη επανάσταση αφορά τη συνεργασία επανδρωμένων ελικοπτέρων και μη επανδρωμένων συστημάτων.
Ένα UAV μπορεί να εντοπίζει στόχο δεκάδες χιλιόμετρα μπροστά.
Να στέλνει εικόνα στο Apache.
Το Apache να εκτοξεύει SPIKE NLOS χωρίς να έχει οπτική επαφή.
Ένα Kiowa να λειτουργεί ως κόμβος αναγνώρισης.
Το πυροβολικό ή ένα PULS να εκτελεί το πλήγμα.
Το ελικόπτερο παύει έτσι να είναι ανεξάρτητη πλατφόρμα και γίνεται κόμβος ενός δικτυοκεντρικού συστήματος πυρών.
Αυτό είναι το πραγματικό άλμα που πρέπει να επιδιώξει η Ελλάδα.
Οι τρεις μεγάλες μάχες της επόμενης ημέρας
Η μετάβαση του ελληνικού στόλου στη νέα εποχή θα κριθεί ουσιαστικά σε τρία μέτωπα.
1. Η απόσυρση των Huey χωρίς επιχειρησιακό κενό
Τα UH-1H πρέπει να αποσυρθούν όσο τα Black Hawk εισέρχονται σταδιακά σε υπηρεσία.
Ο χρόνος πρέπει να συγχρονιστεί με ακρίβεια.
2. Η αναβάθμιση των Apache
Τα AH-64A+ πρέπει να αποκτήσουν νέους αισθητήρες, ηλεκτρονικά και όπλα ώστε να παραμείνουν αξιόμαχα απέναντι σε σύγχρονες αεράμυνες.
3. Η αύξηση των διαθεσιμοτήτων
NH90, Chinook, Apache, Super Puma και οι υπόλοιποι τύποι απαιτούν σταθερή, πολυετή τεχνική υποστήριξη.
Χωρίς αυτήν, οποιαδήποτε αγορά νέου υλικού χάνει μεγάλο μέρος της αξίας της.
Ο στόλος των ελικοπτέρων αλλάζει – Και μαζί του αλλάζει ο ελληνικός στρατός
Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη ανανέωση του στόλου ελικοπτέρων των τελευταίων δεκαετιών.
Τα Romeo έχουν ήδη ανοίξει μία νέα εποχή στο Πολεμικό Ναυτικό.
Τα Black Hawk θα αλλάξουν την Αεροπορία Στρατού.
Τα Apache μπορούν να μετατραπούν σε πλατφόρμες πυρών πολύ μεγαλύτερης εμβέλειας.
Τα Kiowa προσφέρουν φθηνή αλλά εξαιρετικά χρήσιμη αναγνώριση και στοχοποίηση.
Τα Chinook παραμένουν αναντικατάστατα.
Και τα NH90, εφόσον αποκτήσουν υψηλές διαθεσιμότητες, μπορούν επιτέλους να προσφέρουν τις δυνατότητες για τις οποίες αγοράστηκαν.
Η ευκαιρία είναι τεράστια.
Το πραγματικό «φόβητρο» δεν είναι οι αριθμοί – Είναι η ετοιμότητα
Ο ελληνικός στόλος ελικοπτέρων διαθέτει πραγματικά εντυπωσιακές δυνατότητες.
Όμως η αποτροπή δεν μετριέται μόνο με τον συνολικό αριθμό ελικοπτέρων.
Μετριέται με το πόσα μπορούν να σηκωθούν μέσα σε μία ώρα.
Πόσα μπορούν να επιχειρήσουν νύχτα.
Πόσα έχουν όπλα διαθέσιμα.
Πόσα διαθέτουν ενημερωμένα συστήματα αυτοπροστασίας.
Πόσα μπορούν να συνεργαστούν με UAV, πλοία και επίγειες μονάδες.
Και πόσα μπορούν να συνεχίσουν να πετούν μετά την πρώτη εβδομάδα μιας πραγματικής κρίσης.
Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα.
Από την πολυτυπία στην ομογενοποίηση – Η ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί
Η επόμενη δεκαετία μπορεί να αποτελέσει σημείο καμπής.
Με την απόσυρση Huey και AB-212, την είσοδο Black Hawk και Romeo και την αναβάθμιση των Apache, η Ελλάδα έχει μία μοναδική ευκαιρία να μειώσει σταδιακά την πολυτυπία.
Λιγότεροι τύποι.
Μεγαλύτερες διαθεσιμότητες.
Κοινότερα ανταλλακτικά.
Περισσότερες ώρες πτήσης.
Καλύτερη εκπαίδευση.
Μικρότερο κόστος υποστήριξης.
Αυτό είναι πολύ σημαντικότερο από μία ακόμη εντυπωσιακή αγορά.
Τα ελληνικά «φτερά» μπαίνουν σε νέα εποχή
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς περισσότερα ελικόπτερα.
Χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σύστημα αεροκίνητης ισχύος.
Black Hawk για μεταφορά.
Chinook για βαριά αεροκίνηση.
Apache για κρούση.
Kiowa για αναγνώριση.
NH90 για ειδικές αποστολές και μεταφορά.
Romeo για ανθυποβρυχιακό πόλεμο.
Super Puma για SAR και CSAR.
Όλα συνδεδεμένα σε κοινό δίκτυο αισθητήρων και πυρών.
Αν αυτό επιτευχθεί, η Ελλάδα δεν θα διαθέτει απλώς έναν μεγάλο στόλο ελικοπτέρων. Θα διαθέτει ένα από τα πιο ολοκληρωμένα συστήματα αεροκίνητης ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο.
Και σε έναν γεωγραφικό χώρο όπως το Αιγαίο, όπου η ταχύτητα, η διασπορά και η δυνατότητα αιφνιδιαστικής μεταφοράς ισχύος είναι καθοριστικές, αυτή η δυνατότητα μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμη.
Το μέλλον λοιπόν δεν κρίνεται μόνο στο πόσα Apache, Chinook ή Black Hawk διαθέτει η Ελλάδα.
Κρίνεται στο εάν θα μπορέσει να τα διατηρεί επιχειρησιακά διαθέσιμα, δικτυωμένα και οπλισμένα.
Γιατί στην πραγματική κρίση, δεν πολεμούν οι αριθμοί στους πίνακες. Πολεμούν όσα μέσα μπορούν να απογειωθούν.