Νέα παρέμβαση από τον τουρκικό Τύπο για το Great Sea Interconnector (GSI), με τον δημοσιογράφο Οζάι Σεντίρ (Özay Şendir) της Milliyet να παρουσιάζει ένα παρασκηνιακό διπλωματικό παιχνίδι μεταξύ Αθήνας, Παρισιού και Άγκυρας. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι γαλλικές εταιρείες που συμμετέχουν στο έργο, η πιθανότητα τουρκικής ναυτικής παρέμβασης και η απαίτηση της Τουρκίας να έχει λόγο στις υποθαλάσσιες έρευνες.
Το δημοσίευμα της 9ης Οκτωβρίου 2026 αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς συμπίπτει με την ανανεωμένη αμερικανική στήριξη στο GSI και την ενίσχυση του γαλλικού αποτυπώματος στο έργο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ.
Milliyet: «Μια συναρπαστική παρτίδα σκακιού παίζεται σε τρεις πρωτεύουσες»
Ο Τούρκος αρθρογράφος ξεκινά περιγράφοντας μια γεωπολιτική σκακιέρα στην οποία κινούνται ταυτόχρονα Αθήνα, Παρίσι και Άγκυρα.
Σύμφωνα με τον Σεντίρ, πίσω από τις εργασίες πόντισης των υποθαλάσσιων καλωδίων του GSI εξελίσσεται μια δεύτερη διπλωματική αναμέτρηση, με στόχο την απόκτηση στρατηγικού πλεονεκτήματος.
Ο ίδιος αποκαλύπτει ότι δημοσιογράφος μεγάλης ελληνικής εφημερίδας τού έθεσε συγκεκριμένα ερωτήματα σχετικά με τον ρόλο των γαλλικών εταιρειών και τη στάση που θα κρατούσε η Τουρκία.
Το σημαντικότερο ερώτημα αφορούσε το ενδεχόμενο το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό να επιχειρήσει να αναχαιτίσει γαλλικά πλοία που θα συμμετέχουν στις εργασίες.
Ο Σεντίρ απαντά με ένα χαρακτηριστικό δίλημμα: Η Ελλάδα ενδιαφέρεται πρωτίστως για την κατασκευή του καλωδίου ή επιδιώκει, κατά την εκτίμησή του, να προκαλέσει αντιπαράθεση μεταξύ Τουρκίας και Γαλλίας;
Το τουρκικό αφήγημα: «Η Αθήνα χρησιμοποιεί τη Γαλλία απέναντί μας»
Στο άρθρο προβάλλεται η εκτίμηση ότι η Ελλάδα επιχειρεί να αξιοποιήσει τη γαλλική παρουσία προκειμένου μια ενδεχόμενη αντιπαράθεση για το GSI να αποκτήσει ευρωπαϊκές διαστάσεις.
Ο Σεντίρ παρουσιάζει τη γαλλική εμπλοκή ως πιθανό μηχανισμό μεταφοράς μιας ελληνοτουρκικής διαφοράς στο επίπεδο Παρισιού–Άγκυρας και, στη συνέχεια, Βρυξελλών–Άγκυρας.
Πρόκειται για πολιτική ερμηνεία του Τούρκου δημοσιογράφου και όχι για αποδεδειγμένο ελληνικό σχεδιασμό.
Το δεδομένο είναι ότι η συμμετοχή του γαλλικού επενδυτικού ομίλου Meridiam και της Nexans ενισχύει τη διεθνή διάσταση του έργου.
Στις 5 Αυγούστου 2026 ανακοινώθηκε επίσημα η συμφωνία για την είσοδο της Meridiam ως πλειοψηφικού μετόχου στον GSI, καθώς και η συμφωνία για τις βυθομετρικές έρευνες.
Η Άγκυρα απαιτεί διπλωματική συνεννόηση με το Παρίσι
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά του Σεντίρ στις τουρκικές απαιτήσεις.
Υποστηρίζει ότι η Τουρκία δεν αντιτίθεται στην κατασκευή υποθαλάσσιων καλωδίων, αλλά θεωρεί αναγκαίο το κράτος σημαίας των ερευνητικών ή κατασκευαστικών πλοίων να συνεννοείται προηγουμένως με την Άγκυρα όταν οι δραστηριότητες πραγματοποιούνται σε θαλάσσιες ζώνες τις οποίες η ίδια διεκδικεί.
Η κρίσιμη τουρκική θέση είναι ότι, εφόσον χρησιμοποιηθούν γαλλικά πλοία, η συνεννόηση πρέπει να πραγματοποιηθεί μεταξύ των υπουργείων Εξωτερικών Γαλλίας και Τουρκίας.
Μάλιστα, ο αρθρογράφος ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί άμεσο συνομιλητή σε αυτή τη διαδικασία.
Ωστόσο, το GSI αφορά άμεσα την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ η τουρκική αξίωση προηγούμενης συνεννόησης δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με διεθνώς αναγνωρισμένο δικαίωμα άδειας ή απαγόρευσης.
Τι προβλέπει πραγματικά το διεθνές δίκαιο για τα καλώδια
Ο Σεντίρ επικαλείται το νομικό πλαίσιο που παρουσιάζει η αμερικανική NOAA, επιχειρώντας να στηρίξει τις θέσεις της Άγκυρας.
Εντούτοις, το άρθρο 79 της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας αναγνωρίζει σε όλα τα κράτη δικαίωμα πόντισης υποθαλάσσιων καλωδίων στην υφαλοκρηπίδα.
Το παράκτιο κράτος μπορεί να λαμβάνει εύλογα μέτρα προστασίας των δικαιωμάτων του, αλλά δεν διαθέτει απεριόριστη εξουσία παρεμπόδισης.
Επιπλέον, η ρητή απαίτηση συναίνεσης για τη χάραξη διαδρομής στο άρθρο 79 παράγραφος 3 αφορά τους υποθαλάσσιους αγωγούς, όχι γενικά τα καλώδια.
Συνεπώς, η επίκληση του διεθνούς δικαίου από την τουρκική πλευρά δεν επιλύει από μόνη της τη διαφορά για τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες.
Γαλλία–Τουρκία: Η νέα αμυντική συνεργασία στο επίκεντρο
Η Milliyet δίνει ξεχωριστή βαρύτητα στη σχέση Παρισιού–Άγκυρας.
Ο Σεντίρ υποστηρίζει ότι η Ελλάδα θεωρεί πως οι μεγάλες αγορές γαλλικών οπλικών συστημάτων εξασφαλίζουν την πλήρη πολιτική υποστήριξη της Γαλλίας.
Παραπέμπει στη συζήτηση για τα Eurofighter, τους πυραύλους Meteor και τα συστήματα αεράμυνας SAMP/T, παρουσιάζοντας τις εξελίξεις ως ένδειξη ότι το Παρίσι διατηρεί αυτόνομη πολιτική απέναντι στην Τουρκία.
Η υπογραφή οδικού χάρτη αμυντικής συνεργασίας Γαλλίας–Τουρκίας στις αρχές Οκτωβρίου αποτελεί πράγματι σημαντική εξέλιξη. Περιλαμβάνει σχεδιαζόμενη συνεργασία στους τομείς της αεράμυνας, της ανταλλαγής πληροφοριών και της διαλειτουργικότητας.
Δεν συνεπάγεται, ωστόσο, κατάργηση της ελληνογαλλικής στρατηγικής συμφωνίας, η οποία ανανεώθηκε τον Απρίλιο του 2026.
Η αμερικανική παρέμβαση Ρούμπιο αλλάζει τις παραμέτρους
Αυτό που απουσιάζει από την επιχειρηματολογία του Τούρκου αρθρογράφου είναι η βαρύτητα της αμερικανικής εμπλοκής.
Στις 8 Οκτωβρίου, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο επανέλαβε τη δέσμευση των ΗΠΑ υπέρ του GSI, δηλώνοντας ότι η Ουάσιγκτον προτίθεται να αξιοποιήσει διπλωματικά μέσα για την αντιμετώπιση των εμποδίων.
Το έργο δεν αποτελεί πλέον αποκλειστικά μια ελληνοκυπριακή ενεργειακή πρωτοβουλία, αλλά ευρωπαϊκή υποδομή με γαλλική επενδυτική συμμετοχή και εκπεφρασμένη αμερικανική υποστήριξη.
Αυτό αυξάνει τη διπλωματική σημασία οποιασδήποτε μελλοντικής προσπάθειας παρεμπόδισής του.
Το πραγματικό διακύβευμα στην Ανατολική Μεσόγειο
Ο Σεντίρ ολοκληρώνει το άρθρο του με την τουρκική παροιμία για εκείνους που ενδιαφέρονται να φάνε τα σταφύλια και όχι να χτυπήσουν τον αμπελουργό.
Το μήνυμα είναι σαφές: Η Άγκυρα επιθυμεί η διαχείριση των θαλάσσιων διαφορών να περάσει μέσα από διπλωματικές συνεννοήσεις στις οποίες θα συμμετέχει η ίδια.
Για την Αθήνα, όμως, το καθοριστικό ζήτημα παραμένει διαφορετικό: η υλοποίηση μιας στρατηγικής ενεργειακής υποδομής χωρίς η τεχνική συνεννόηση να μετατρέπεται σε αναγνώριση αμφισβητούμενων διεκδικήσεων.
Η επόμενη φάση του GSI θα δοκιμάσει όχι μόνο τις σχέσεις Ελλάδας–Τουρκίας, αλλά και την πρακτική σημασία της γαλλικής συμμετοχής, της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης και της αμερικανικής διπλωματικής υποστήριξης.
Η μάχη για το υποθαλάσσιο καλώδιο είναι πλέον πολύ μεγαλύτερη από μια τεχνική διαφωνία για τη χάραξη μιας θαλάσσιας διαδρομής.