Απαξίωση και Σπατάλη: Το Προσωπικό Δεν Είναι Δούλοι. Η πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουν
Στις Ένοπλες Δυνάμεις υπάρχει μια αντίφαση που φωνάζει:
Από τη μία, τεράστια σπατάλη πόρων σε μη αναγκαία πεδία ή άσκοπες διαδικασίες.
Από την άλλη, το προσωπικό που σηκώνει στις πλάτες του το έργο μένει απλήρωτο, εξουθενωμένο, χωρίς αναγνώριση.
Δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων – είναι θέμα σεβασμού
Υπερωρίες και αργίες που δεν πληρώνονται,
Υποσχέσεις αποζημιώσεων που δεν τηρούνται,
Εργασία πέραν κάθε λογικής ωραρίου, χωρίς δικαιολογημένη ανταμοιβή.
Όλα αυτά στέλνουν ένα μήνυμα:
«Είστε υποχρεωμένοι να κάνετε τα πάντα, και να λέτε ευχαριστώ.» Όμως ο στρατιωτικός δεν είναι δούλος. Είναι επαγγελματίας που υπηρετεί με αυταπάρνηση — αλλά δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν αναλώσιμος.
Η κουλτούρα της σιωπής
Η ιεραρχία, σε πολλές περιπτώσεις, καλλιεργεί την ιδέα ότι “έτσι είναι τα πράγματα”. Αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι. Η δουλειά πρέπει να αναγνωρίζεται, να πληρώνεται και να εκτιμάται. Η σιωπή δεν είναι αρετή, είναι συγκάλυψη της αδικίας.
Η σπατάλη αντί να καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες
Την ώρα που δεν πληρώνονται οι υπερωρίες και οι αργίες, παρατηρείται σπατάλη σε προγράμματα ή προμήθειες που δεν έχουν άμεσο όφελος για τον άνθρωπο που εργάζεται στην πρώτη γραμμή.
Ο στρατιωτικός χρειάζεται ασφάλεια, αξιοπρέπεια και δίκαιη αμοιβή — όχι ψεύτικες υποσχέσεις.
Αυτό που ζητείται είναι το αυτονόητο
Να πληρώνεται η εργασία όπως προβλέπεται,
Να σταματήσει η λογική “κάνε το καθήκον και μη μιλάς”,
Να μπει τέλος στη σπατάλη και στην απαξίωση.
Ο στρατιωτικός υπηρετεί την πατρίδα, αλλά η πατρίδα οφείλει να σέβεται αυτόν που τη στηρίζει.
Γιατί οι νέοι δεν επιλέγουν πλέον τις Ένοπλες Δυνάμεις
Αυτός είναι και ο λόγος που όλο και περισσότεροι νέοι απομακρύνονται από την επιλογή μιας στρατιωτικής σταδιοδρομίας. Δεν φταίει η γενιά. Φταίει η εικόνα που βλέπουν:
Ανταπόδοση: μηδέν
Σεβασμός: μηδέν
Αναγνώριση: μηδέν
Δεν επιλέγουν μια σταδιοδρομία όταν βλέπουν ότι όσοι ήδη υπηρετούν δεν πληρώνονται όπως πρέπει, δεν προστατεύονται και δεν αναγνωρίζονται. Το μήνυμα που στέλνουν τα αυξανόμενα κενά στις θέσεις είναι ξεκάθαρο: «Όχι, δεν αξίζει.»
📣 Αν δεν αλλάξει η ουσία, δεν θα αλλάξει και η εικόνα.
✅ Όχι άλλα λόγια – ήρθε η ώρα για πράξεις, δικαιοσύνη και σεβασμό.