Η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν ξεκινήσει μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού του πολεμικού ναυτικού τους. Οι δύο αυτές προσπάθειες αν και αντικρουόμενες έχουν τελείως διαφορετικό στρατηγικό υπόβαθρο.
Η κύρια βάση της ελληνικής προσπάθειας είναι ο εκσυγχρονισμός/ αντικατάσταση του παλαιού υλικού με ταυτόχρονη απόκτηση δυνατοτήτων Blue Navy, κυρίως για την προάσπιση της ελληνικής ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο. Από την άλλη πλευρά η τουρκική προσπάθεια είναι για την ανάδειξη της Τουρκίας ως περιφερειακής υπερδύναμης. Έτσι ώστε να μπορεί να έχει πρόσβαση σε υπερπόντιες περιοχές αλλά και διά της ισχύος να μπορεί να επιβάλλει τα στρατηγικά της συμφέροντα. Σύμφωνα με τις τρέχουσες εξελίξεις και τις εξαγγελίες θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια ανάλυση της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ των δύο ναυτικών δυνάμεων το έτος 2035
Κύριες Μονάδες Κρούσης
Το πολεμικό ναυτικό εν έτει 2035 αναμένεται να διαθέτει τούλαχιστον 4 φρεγάτες FDI HN Standard 2++. Και αναφέρουμε τουλάχιστον διότι θεωρούμε ότι λόγω και της μεγάλης ηλικίας των φρεγατών S, εάν η απαίτηση για τέσσερις κορβέτες δεν έχει αποδώσει κάποιους καρπούς μετά το 2030, η λογική θα επέβαλλε την συνέχιση του προγράμματος ναυπήγησης με τουλάχιστον άλλες δύο μονάδες. Εκτός των FDI, ο στόλος των φρεγάτων θα διαθέτει επίσης τις τέσσερις εκσυγχρονισμένες ΜΕΚΟ 200ΗΝ και ευελπιστούμε και τουλάχιστον τέσσερις Fremm It. Επομένως, εάν όλα τα προγράμματα εξελιχθούν ομαλά τότε αναμένουμε το 2035 ο στόλος των κύριων μονάδων κρούσης να αποτελλείται από, τέσσερις FDI HN Standard 2++, τέσσερις Fremm It, τέσσερις ΜΕΚΟΝ 200ΗΝ UP και τέσσερις με έξι νέας γενιάς κορβέτες, ιδανικά από το ευρωπαϊκό πρόγραμμα των MMPC.
Από την άλλη πλευρά το τουρκικό ναυτικό έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια μια μεγάλη προσπάθεια εκσυγχρονισμού του υλικού του. Όχι μόνο μέσα από την προμήθεια έτοιμων σχεδιάσεων αλλά και από την ανάπτυξη εγχώριων σχεδιάσεων με τουρκικής προέλευσης ηλεκτρονικών και όπλων. Με τουλάχιστον τέσσερα μεγάλα προγράμματα σε εξέλιξη το τουρκικό πολεμικό ναυτικό αναμένεται το 2035 να διαθέτει οκτώ φρεγάτες κλάσης Istanbul, τέσσερις πλήρως αναβαθμισμένες με τουρκικά συστήματα φρεγάτες ΜΕΚΟ 200 ΤΝ Trank IIB κλάσης Barbaros, τέσσερις εκσυγχρονισμένες φρεγάτες τύπου O.H.Perry κλάσης Gabya και ενδεχομένως 2-4 αντιτορπιλικά αντιαεροπορικού πολέμου TF2000 κλάσης Tepe. Στα παραπάνω θα πρέπει να προστεθούν και τέσσερις ASW κορβέτες του προγράμματος Milgem I και έξι βαριά οπλισμένα OPV κλάσης Hisar.
Ταχέα Σκάφη Κατευθυνόμενων βλημάτων
Μια κατηγορία πλοίων που έπαιξε καίριο ρόλο στον τακτικό επιχειρησιακό σχεδιασμό των δύο ναυτικών φαίνεται ότι βαίνει σταδιακά προς αντικατάσταση. Και στις δύο ναυτικές δυνάμεις δεν διαφαίνονται προς το παρόν νέες παραγγελίες και εάν το τοπίο παραμείνει το ίδιο, το πολεμικό ναυτικό θα απομείνει με επτά εκσυγχρονισμένες ΤΠΚ S-Vita κλάσης Ρούσσεν και το τουρκικό πολεμικό ναυτικό με τις δύο ΤΠΚ κλάσης YILDIZ και τις εννέα ΤΠΚ κλάσης KILIC. Ίσως η ανάπτυξη δεκάδων drone και loitering munition εκατέρωθεν να οδηγήσει τελικά στην αντικατάσταση των πλοίων αυτών από μεγαλύτερες και πιο ικανές μονάδες κρούσης.
Υποβρύχια
Στον υποβρύχιο στόλο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα και όπως φαίνεται μέχρι τα μέσα της δεκαετίας θα υπάρξει αισθητή διαφορά δυναμικότητας μεταξύ των δύο χωρών. Αυτό γιατί την ώρα που το πολεμικό ναυτικό μας θα προχωρά στην απόσυρση μονάδων χωρίς αντίστοιχη αντικατάσταση το τουρκικό πολεμικό ναυτικό θα εντάσσει σε υπηρεσία νέες υπερσύγχρονές μονάδες γερμανικής και τουρκικής σχεδίασης. Στον αντίποδα, τα ελληνικά Τ-214 ΗΝ θα περνάνε από πρόγραμμα αναβάθμισης μέσης ζωής. Ως εκ τούτου, την ώρα που ο ελληνικός υποβρύχιος στόλος θα απαρτίζεται από μόλις τέσσερα και ίσως πέντε αξιόμαχα υποβρύχια εκ των οποίων τουλάχιστον το ένα θα βρίσκεται σε κατάσταση αναβάθμισης η Τουρκία αναμένεται να έχει σε υπηρεσία έξι Τ-214 ΤΝ, τέσσερα Τ-209/1400 αναβαθμισμένα και τέσσερα Τ-209/1400Mod αναβαθμισμένα επίσης, ενώ την παρουσία τους θα έχουν κάνει ένα με δύο υποβρύχια εγχώριας σχεδίασης του προγράμματος MILDEN. Τυχόν απόφαση από ελληνικής πλευράς για τη ναυπήγηση νέας γενιάς υποβρυχίων δεν αναμένεται να έχει αποδώσει κάποια επιχειρησιακή μονάδα εν έτει2035.
Πέραν των παραπάνω τύπων πλοίων που έχουν άμεση συγκριτική ανάλυση και τακτική διάσταση στο πεδίο του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου, να υπενθυμίσουμε ότι το τουρκικό ναυτικό διαθέτει ακόμη το μικρό αεροπλανοφόρο / αποβατικό LHD Anadolou. Το συγκεκριμένο πλοίο είναι η κορωνίδα του τουρκικού στόλου με δυνατότητα μεταφοράς και εξαπόλυσης ντρόουν, ελικοπτέρων και αεροσκαφών κάθετης από-προσγείωσης καθώς και μεταφοράς δύναμης πεζοναυτών και του υλικού τους και διενέργειας μεγάλης κλίμακας αποβατικής ενέργειας. Επίσης υπό κατασκευή βρίσκεται σήμερα και το πρώτο καθαρόαιμο τουρκικό αεροπλανοφόρο άνω των 60.000 τόνων, το οποίο θεωρούμε ότι με ημερομηνία πρώτης κοπής μετάλλου στις 2 Ιανουαρίου 2025 και χωρίς να υπάρξουν κάποια τεχνικά / κατασκευαστικά προβλήματα θα έχει αποδωθεί ή θα αποδίδεται στο τουρκικό ναυτικό γύρω στο 2035.
Επίσης να υπενθυμίσουμε το σημαντικό ρόλο που παίζει η ανάπτυξη της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας στο εγχείρημα αυτό από τη στιγμή που δίνει τη δυνατότητα στο τουρκικό πολεμικό ναυτικό να διαθέτει ανταγωνιστικά συστήματα με χαμηλό κόστος, την εγχώρια επισκευή των τουρκικών συστημάτων, την παραγωγή όπλων και την εν γένει όλο και μεγαλύτερη απεξάρτηση από τον όποιο εξωτερικό παράγοντα. Ο οποίος θα μπορούσε να ελέγχει τις επιχειρησιακές ικανότητες του στόλου τους.